و قايم داشتن اعمال است بر وجه كمال ، به شرط آنكه نظر بدان « 1 » ندارد و از آن اعتبار و اعتدادى « 2 » نگيرد . و إجراؤها مجرى العلم ، و اجراى اعمال است بر وفق علم شرع ، به صدق نيّت و اخلاص « 3 » عزيمت و رعايت ادب و سنّت . لا على التزيّن « 4 » بها . نه بر وجهى كه آرايش و زينت « 5 » خود سازد تا بدان سبب مردم وى را دوست گيرند ، و سبب جاه و حرمت وى بود . و أمّا رعاية الأحوال : فهو أن يعدّ « 6 » الاجتهاد مراءاة ، « 7 » و امّا رعايت احوال كه درجهء دوم است به متهم داشتن نفس است ؛ تا شكسته گردد و در طغيان و عجب نيفتد . پس اعمال و رياضات و مجاهدات نفس را ريا شمارد و به خود اعتقاد اخلاص نكند . و النفس تشبّعا ، و تروّح به روح معاينه و فيض تجلّى را تشبّع شمارد ؛ يعنى نفس را متهم دارد كه به تكلّف در حال جوع ، خود را به سيرى فرا مىنمايد ؛ يعنى افتخار مىكند به چيزى كه در وى نيست . و الحال دعوى . و حال را كه بر وى غالب بود و « 8 » اثر آن بر وى ظاهر بود ، از براى قهر نفس و رغم شيطان ، دعوى كاذب شمارد . و أمّا رعاية الأوقات ، فأن يقف مع خطوة ، « 9 » و امّا رعايت اوقات - كه درجهء سيم است - به آن است « 10 » كه توقف كند بر قدم خود . در

--> ( 1 ) . ع : بر آن . ( 2 ) . ع : اعتذارى . ( 3 ) . ع : + و . ( 4 ) . ج : التزئين . ( 5 ) . ع : زيب . ( 6 ) . ج : بعد . ( 7 ) . ج : مراياة . ( 8 ) . ج : - و . ( 9 ) . ع : خطوة . ( 10 ) . ج : - به آن است .